حرف دل . . . . . . . . .

من من من من من من

cheshmentezareshge — Mon, 20 Oct 2008 20:45:18 GMT

من عشق را دیدم ـ

احساس را دیدم

و خودم را در آئینه تو!

چه پوچ بودم و زشت!

و تو را درآئینه خود!

چه سلیس بودی و روان!

آه صد افسوس

که من با تو تر نشدم

کاش باران زده بود

تا نگاه خیس باران زده ات را

فرو می بردم در دل

و صعود می کردم در شور!

من طرحی از روی تو را

با خود برده بودم به خیالم!

که اگر شبی ماه نبود

من پای در تاریکی شب نگذارم.

من نمیرم .

من .....آه!

cheshmentezareshge — Mon, 20 Oct 2008 20:41:03 GMT

یه دنیا تشنگی تو عمق چشمامه

ببین امشب قصاص از اشك می گیرم

یه دنیا تشنگی تو عمق چشمامه

ببین امشب قصاص از اشك می گیرم

ببین می مونم امشب تا سحر یا نه

دوباره مثل هر شب ساده می میرم

یه بغض مرده رو لبهام ماسیده

نمیشه اسمتو آروم بشمارم

ببین از بس دلم با خاك خوابیده

شبیه مرده های زیر آوارم

كجا باید تو رو پیدا كنم امشب

كدوم سقفه كه مال هردومون باشه

نمی بینی چقدر از هم جدا موندیم

كدوم روزه كه تو آغوش شب جاشه

بیا دستامو از این فاصله بردار

بذار باور كنم احساس بارونو

همیشه باید از آخر كسی باشه

که لمسش تر کنه چشم پشیمونو...

دوری تو

cheshmentezareshge — Sat, 26 May 2007 21:35:18 GMT

از فـراق دوري تـــو مـسـت و حيـرانـم هنــوز

بـا نـبـودت روز و شب سر در گـريـبـانم هنـوز

حـرف هايـت مي دهـد بـوي صـفـا و همدلي

مـن بــه دنـبـال امـيـد چـشـم زيـبـاتـم هـنـوز

مهربـانـا خنـده ات چون شهد شيـرين عـسل

مـن بـه يـاد خنـده هاي پـر مهر زيبـاتـم هنـوز

کـي بــه آخــر مي رسـد ايـن انتظار من خـدا

من به يادت روز و شب مجنون و فرهادم هنوز

خاطره

cheshmentezareshge — Fri, 20 Apr 2007 22:27:18 GMT

دل افروز ترين روز جهان،

خاطره اي با من هست.به شما ارزاني :

سحري بود و هنوز،

گوهر ماه به گيسوي شب آويخته بود .گل ياس،

عشق در جان هوا ريخته بود .

من به ديدار سحر مي رفتم

نفسم با نفس ياس درآميخته بود .

مي گشودم پر و مي رفتم و مي گفتم : (( هاي !

بسراي اي دل شيدا، بسراي .

اين دل افروزترين روز جهان را بنگر !

تو دلاويز ترين شعر جهان را بسراي !

آسمان، ياس، سحر، ماه، نسيم،

روح درجسم جهان ريخته اند،

شور و شوق تو برانگيخته اند،

تو هم اي مرغك تنها، بسراي !

همه درهاي رهائي بسته ست،

تا گشائي به نسيم سخني، پنجرهاي را، بسراي !بسراي ... ))

من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي رفتم !

در افق، پشت سرا پرده نور باغ هاي گل سرخ،

شاخه گسترده به مهر،غنچه آورده به ناز،

دم به دم از نفس باد سحر؛

غنچه ها مي شد باز . غنچه ها مي رسد باز،

باغ هاي گل سرخ،باغ هاي گل سرخ،

يك گل سرخ درشت از دل دريا برخاست !

چون گل افشاني لبخند تو،

در لحظه شيرين شكفتن !خورشيد !

چه فروغي به جهان مي بخشيد !

چه شكوهي ... !

همه عالم به تماشا برخاست !

من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي گشتم !

دو كبوتر در اوج،بال در بال گذر مي كردند .

دو صنوبر در باغ،

سر فرا گوش هم آورده به نجوا غزلي مي خواندند .

مرغ دريائي، با جفت خود، از ساحل دور

رو نهادند به دروازه نور ...

چمن خاطر من نيز ز جان مايه عشق،

در سرا پرده دل غنچه اي مي پرورد،

- هديه اي مي آورد -برگ هايش كم كم باز شدند !

برگ ها باز شدند :

ـ « ... يافتم ! يافتم ! آن نكته كه مي خواستمش !

با شكوفائي خورشيد و ،گل افشاني لبخند تو،

آراستمش !تار و پودش را از خوبي و مهر،

خوشتر از تافته ياس و سحربافته ام :

(( دوستت دارم )) رامن دلاويز ترين شعر جهان يافته ام !

اين گل سرخ من است !

دامني پر كن ازين گل كه دهي هديه به خلق،

كه بري خانه دشمن !كه فشاني بر دوست !

راز خوشبختي هر كس به پراكندن اوست !

در دل مردم عالم، به خدا،نور خواهد پاشيد،

روح خواهد بخشيد . »

تو هم، اي خوب من ! اين نكته به تكرار بگو !

اين دلاويزترين حرف جهان را، همه وقت،

نه به يك بار و به ده بار، كه صد بار بگو !

« دوستم داري » ؟ را از من بسيار بپرس !

« دوستت دارم » را با من بسيار بگو !

بهار

cheshmentezareshge — Fri, 20 Apr 2007 22:25:18 GMT

باز کن پنجره ها را که نسيم

روز ميلاد اققيها را

جشن ميگيرد و بهار

روي هر شاخه، کنار هر برگ

شمع روشن کرده است.

همه چلچله ها برگشتندوطراوت را فرياد زدند

کوچه يکپارچه آواز شده است و درخت گيلاس

هديه جشن اقاقيهارا گل به دامن کرده است.

باز کن پنجره ها را اي دوست!هيچ يادت هست

که زمين را عطشي وحشي سوخت؟

برگها پژمردند؟ تشنگي با جگر خاک چه کرد؟

هيچ يادت هست توي تاريکي شبهاي بلند

سيلي سرما با خاک چه کرد؟با سرو سينه گلهاي سپيد

نيمه شب باد غضبناک چه کرد؟هيچ يادت هست؟

حاليا معجزه باران را باور کن

م سخاوت را در چشم چمنزار ببين

و محبت را در رروح نسيم که در اين کوچه تنگ

با همين دست تهي روز ميلاد اقاقيها را جشن ميگيرد.

خاک جان يافته است.تو چرا سنگ شدي؟

تو چرا اين همه دل تنگ شدي؟

باز کن پنجره ها را…و بهاررا باور کن!

افسوس

cheshmentezareshge — Fri, 20 Apr 2007 22:12:18 GMT

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد!

همه انديشه ام انديشه فرداست،

وجودم از تمناي تو سرشار است

زمان – در بستر شب – خواب و بيدار است،

هوا آرام، شب خاموش، راه آسمانها باز...

خيالم چون کبوترهاي وحشي مي کند پرواز...

رود آنجا که مي بافند کولي هاي جادو، گيسوي شب را

همان جاها، که شبها در رواق کهکشانها عود مي سوزند

همان جاها، که اخترها، به بام قصرها، مشعل مي افروزند

همان جاها، که رهبانان معبدهاي ظلمت نيل مي سايند

همان جاها، که پشت پرده شب،

دختر خورشيد فردا را مي آرايند،

همين فرداي افسون ريز رويايي

همين فردا که راه خواب من بسته ست

همين فردا که روي پرده پندار من پيداست

همين فردا که مارا روز ديدار است

همين فردا که ما را روز آغوش و نوازش هاست

همين فردا، همين فردا...

... من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد!

زمان، در بستر شب، خواب و بيدار است،

سياهي تار مي بندد،

چراغ ماه، لرزان، از نسيم سرد پاييز است،

دل بي تاب و بي آرام من، از شوق لبريز است،

به هر سو چشم من رو مي کند: فرداست!

سحر از ماوراي ظلمت شب مي زند لبخند

قناري ها سرود صبح مي خوانند...

...من آنجا، چشم در راه توام، ناگاه:

تو را، از دور مي بينم که مي آيي،

تو را، از دور مي بينم که مي خندم،

تو را، از دور مي بينم که مي خندي و مي آيي،

...نگاهم باز حيران تو خواهد ماند،

سرا پا چشم خواهم شد.

تو را در بازوان خويش خواهم ديد!

سرشک اشتياقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد.

تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت.

برايت شعر خواهم خواند،

برايم شعر خواهي خواند،

تبسم هاي شيرين تو را، با بوسه خواهم چيد!

و گر بختم کند ياري،

در آغوش تو...

... اي افسوس!

سياهي تار ميبندد،

چراغ ماه، لرزان، از نسيم سرد پاييز است،

هوا آرام، شب خاموش، راه آسمانها باز

زمان – در بستر شب – خواب و بيدار است

اشک

cheshmentezareshge — Fri, 20 Apr 2007 22:02:18 GMT

اشک بود و آهي ... و فراقي به وسعت ابديتي بي سرانجام ...

و سرابي از آفتابي ،‌ که غروب آکنده از اندوه بي پايان آن ، افق را به ديدگان سرخ جامه اش ، ملموس روياهاي پر ز خاطراتش گردانيده بود ، که در فراق دلداده اي مجنون ، نظاره گر طريقي بود که سرابش بدان رهسپار گرديده بود ...

و نفسهاي به خم افتاده اش به اميد ديداري دوباره ، همصداي ترنمي بود که گاهشمار ديدار آن سراب را زمزمه ميکرد ...

و زمين طريقي بود که آن اشک و آه را به سرانجامي رساند که حتي رويا نيز ياراي بازگويي آن يادمان را نداشت ... پاياني که خبر از پيچش امواج گيسوانش را بر گريبانم ميداد ...

انتظار به انتهايش رسيد ... سراب اينجا بود ... و زمين به آسمان نزديک گرديد تا وصال ، زمزمه حضورش را جشن گيرد ...

هجرت به پايانش رسيده بود ، تا حرمت آن سراب را به پيچشي لرزان ، در پناهگاهي ظلماني ، ابدي گرداند ...

اينجا سرزميني بود که دلداده اي پايکوبان از وصال آن سراب ، خاطره سازي ميکرد ... دريغا که تقدير بهانه اي شد براي رفتن ... دل کندن ... ديگر شب فرا رسيده بود و سراب آن غروب به پايانش نزديک مي شد ... زمان مي گذشت و حسرت بيداد ...

شب آمد و آن سراب در انتظار طلوعي ديگر به پايانش شتافت ...

اشکها سرازير گشتند ، تا زمزمه اي باشند ياد را ، به اميد رسيدن به نگاهي . .

نمایش تبلیغات

cheshmentezareshge — Mon, 16 Apr 2007 22:43:18 GMT

http://www.sooran.ir/index.php?section=serve&id=50&affid=1724&output=html

عاشق بمون

cheshmentezareshge — Wed, 31 Jan 2007 10:28:18 GMT

اگه با تموم اين خاطره ها
تو همين دفتر عشق جام بيزاري بعد اون ديگه نه من مال من
نه تو تکيه گاه اين شکستگي
بيا عاشق بمونيم کنار هم
نگو از اين نرسيدن خسته ام
نگو از اين نرسيدن خسته ام ما به هم نمي رسيم آخر بازي همينه
آخر عشق دوتا خط موازي همينه
ما به هم نمي رسيم
من و تو مثل دو تا خط موازي مي مونيم
که توي دفتر عشق اسير شديم
نرسيديم به هم آخر شب
تو همون دفتر کهنه پير شديم
با هم و کنار هم روز ها گذشت
دستاي من نرسيده به دست تو
مي دونم که ما به هم نمي رسيم
اگه با شکست من شکست تو
اگه من بشکنم،تو بي خيال

بگذري و تنهام بذاري

تمنا کردم

cheshmentezareshge — Sun, 29 Oct 2006 20:48:18 GMT